صورت فلکی قوس یکی از صورت های فلکی دایره البروج میباشد که در اساطیر کماندار یونانی نامیده شده که برای پیدا کردن راحت آن را به صورت یک قوری چای تشبیه کرده اند که در نجوم جدید هم به همین نام خوانده می شود.از نظر شکل صورت فلکی قوس به صورت یک انسان است که نیمی از آن به صورت اسب است.قوس(کمان) در زبان لاتین(ساگیتاریوس)نامیده می شود
اپسیلون قوس به نام کمان جنوبی در فاصله ۸۵ سال نوری و با قدر ۹/۱ درخشانترین ستاره صورت فلکی قوس محسوب میشود.
یکی دیگر از اجرام مسیه که در صورت فلکی قوس قرار دارد M8 یا سحابی مرداب است که 500 سال نوری از ما فاصله دارد و قدر آن 6 میباشد.!اگر هوا بسیار تاریک باشد میتوانید آن را به صورت تکه ابر کوچکی مشاهده کنید.
M20یا سحابی سه تکه که 1500 سال نوری از ما فاصله دارد و کم سو تر از M8میباشد.
سحابی امگا به فاصله ۱۰۰۰۰ سال نوری از زمین دارای قدر ۷ است.
M23 یک خوشه باز بزرگ دارای ۱۲۰ ستاره از قدر ۷ است وm22 یک خوشه ی کروی است که در شمال شرقی ستاره لاندا قوس قرار داردکه قدر آن 5 میباشد.
فردا شب هم ماه به آنها می پیوندد و شما میتوانید با استفاده از تلسكوپي كوچك به رصد حلقه زحل ، سطح سرخ مريخ و بخشي از دهانه ها و صخره هاي ماه بپردازید.
16 تير(یک شنبه) ، به دليل اینکه ماه حركت میکند، ترتيب مثلث شكلي بين 3 جرم آسماني ماه و زحل و مریخ ايجاد مي شود كه ساعاتي پس از غروب خورشيد به آساني پيدا مي شوند.
ادامه مطلب
صورت فلكي عقرب( (Scorpius یکی از صورت فلکی های دایره البروج است که چهره ی یک عقرب را نشان میدهد.
زمانی که عقرب طلوع میکند صورت فلکی جبار غروب میکند به همین دلیل میگویند عقرب جبار را نیش میزند و میکشد. عقرب در امتداد کهکشان راه شیری در کنار قوس واقع شده است، بنابراین از لحاظ اجرام آسمانی غنی می باشد.آلفای عقرب سرخ رنگ است به همین دلیل آن را ANTARES یا رقیب مریخ مینامند.قدر این ستاره یک است. قلب العقرب(آلفای صورت فلکی) دارای یک همدم آبی رنگ از قدر 5 می باشد. عقرب شامل M7است که قدر آن سه است و M6 خوشه پروانه ای است که قدر آن چهار است، هر دو از خوشه های باز درخشان هستند ، در حالی که M4 یک خوشه کروی قدر ششم است و در تلسکوپ بسیار زیباست. M80 که یک خوشه کروی با قدر ظاهری 7.5 است نیز در این صورت فلکی قرار دارد.
زمان رسیدن به نصف النهار این صورت فلکی 29 تیر میباشد و مساحت آن 497 درجه مربع میباشد.
در طول هر ماه قمري چند شب ماه از محدوده اين صورت فلكي عبور ميكندكه اصطلاح قمر درعقرب در اين مورد بكار ميرود.
سياهچاله هاي بسيار بزرگ از كجا آمده اند؟ يك فرضيه عنوان مي كند كه اين هيولاها از "بذر" سياهچاله هاي كوچكتر كه گاز پيرامون خود را بلعيده اند بوجود آمدند. اما شبيه سازيهاي رايانه اي جديد پيشنهاد مي كنند كه اين "بذرها" عملا بدون آنكه ماده اي جهت بلعيدن اطراف آنها باشد متولد شدند. اين نتيجه گيري باعث شد تا معماي چگونگي بوجود آمدن بزرگترين سياهچاله ها عميق تر شود.
كوازارها اجرام بينهايت درخشاني هستند. تصور مي شود كه كوازارها محل داغ شدن گاز و درخشش آن در زمان سرازير شدن به درون سياهچاله هائي هستند كه جرمي برابر يك بيليون و يا حتي بيشتر از خورشيد دارند. كوازارها در فاصله هاي بسيار دوري از زمين مشاهده شدند بدين معني كه زماني كمتر از يك بيليون سال بعد از انفجار بزرگ ظهور كردند.
ادامه مطلب
در ضمن خیلی خوب است که خبر و لینک مربوطه را در وبلاگ هایتان بگذارید تا از این برنامه حمایت کرده باشیم.
منبع:گلزار ادب
| ||
ادامه مطلب
این ها چهار بازوی اصلی بودند که بوسیله آنها مکان بازو های فرعی کهکشان هم مشخص می شد برای نمونه ما در بازوی فرعی "شکارچی" قرار گرفته ایم که در بین دو بازوی قوس و برساووش واقع شده .)
تحقیقات جدید به کمک تصاویر جدید ارائه شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در طول موج مادون قرمز انجام شده است.
در این تحقیقات با کاوش بیشتر در میان ابرهای گازی مشخص شد که میله مرکزی موجود در مرکز کهکشان بسیا بیشتر از آنچه تصور می شد بزرگ است . در مطالعات اخیر 800000 تصویر اسپیتزر مورد مطالعه قرار گرفت و با توجه به نرم افزار های موجود چگالی 110 میلیون ستاره ی موجود در تصویر اندازه گیری شد .
همانطور که انتظار می رفت ، دانشمندان افزایش زیاد چگالی را در بازوی سپر- قنطورس مشاهده کردند و در بازوهای قوس و گونیا این افزایش دیده نشد و البته بازوی برساووش در تصاویر اسپیتزر وجود نداشت .
به کمک تصاویر جدید ارائه شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در طول موج مادون قرمز انجام شده است.
در این تحقیقات با کاوش بیشتر در میان ابرهای گازی مشخص شد که میله مرکزی موجود در مرکز کهکشان بسیا بیشتر از آنچه تصور می شد بزرگ است . در مطالعات اخیر 800000 تصویر اسپیتزر مورد مطالعه قرار گرفت و با توجه به نرم افزار های موجود چگالی 110 میلیون ستاره ی موجود در تصویر اندازه گیری شد .
همانطور که انتظار می رفت ، دانشمندان افزایش زیاد چگالی را در بازوی سپر- قنطورس مشاهده کردند و در بازوهای قوس و گونیا این افزایش دیده نشد و البته بازوی برساووش در تصاویر اسپیتزر وجود نداشت .
منبع:آسمان پارس
اطلاعات بیشتر در سایت:www.nasa.gov
