هنگامی که مسیر واکنشهای گرما-هسته ای ستاره تغییر یابد،انفجار عظیمی در آن رخ خواهد داد که ضمن آن بخش عمده ی مواد موجود در ستاره به فضای بین ستاره ای پرتاب شده و طی چند روز انرژی عظیمی برابر هزار میلیون سال تشعشع مداوم خورشید آزاد میکند. جرم مواد پرتاب شده ممكن است ده برابر جرم خورشيد باشد.در این حالت درخشش ظاهری ستاره به تنهایی برابر یک کهکشان میگردد،به طوری که حتی در روز روشن هم دیده میشود.برخی از اخترشناسان معتقدند که اتمهای پراکنده شده در اطراف انفجار های ابرنواختری به عنوان مواد خام در شکل گیری ستارگان نسل دوم به کار میروند.

ابرنواختر های دو گونه اند:

گونه نوع I:

که طیف آن حاکی از نبودن هیدروژن است.این ابرنو اختر ها مانند نو اختر ها در منظومه های دوتایی روی میدهند که که یکی از ستاره های کوتوله سفید است.جرم کوتوله سفید با سرریز ماده از ستاره دیگر افزایش میابد از *حد چانداشیکار فراتر میرود.ستاره می رمبد و مقدار زیادی انرژی گرانشی و حرارتی آزاد میکند.این ابرنواختر های در ستاره های پیر کهکشان های کروی و خوشه های کروی کهکشان های مارپیچی روی میدهد.

ابر نواختر نوعII :

هم در ستاره های منفرد و هم در منظومه های دوتایی روی میدهند و بیشتر ستاره های پرجرم هستند.این افزایش فوق العاده روشنی در نتیجه ی انفجار فاجعه آمیزی در ستاره است که ضمن آن بخش بیرونی یک ستاره به فضا پرتاب میشود و باقی مانده به یک ستاره نوترونی یا به یک سیاهچاله تبدیل میشود.

اگر جرم هسته ی بجا مانده از انفجار ابرنواختر از حد 3.2 برابر جرم خورشید بیشتر باشد،به یک سیاهچاله تبدیل میگردد.

ابرنواخترها همچنين مي توانند پشت انواع اشياء آسمانی گم شود. بعد از چند انفجار ابرنواختریي ممكن است در نهايت يك ستاره متراكم كوچك باقي بماند كه اصولاً از نوترون ها و يا شايد ذرات اوليه اي به نام  پولسار تشكيل شده است. چنين ستاره اي ستاره نوتروني ناميده مي شود. ستارگان نوتروني ای که به سرعت در حال گردش و به مقدار زياد مغناطيسي هستند، پولسار ناميده مي شوند. بعد از انفجارهاي ديگر ممکن است شئي به نام سياهچاله به وجود بيايد. يك سياهچاله چنان نيروي جاذبه قدرتمندي دارد كه حتي نور نيز نمي تواند از آن فرار كند. در بعضي از موارد هم، اصلاً هيچ شيئي و هيچ باقيمانده اي از انفجار سوپرنوا نمي ماند.

در ابر نو اختر واقعه ای شدید تر از نو اختر اتفاق می افتد.

مشهورترین ابرنو اختری که وجود دارد سحابی خرچنگ در صورت فلکی ثور است (M1)که اخترشناسان چینی در سال 1504میلادی مشاهده کردند.بعد از مدتی این ابرنواختر به سرعت کم نور شد و از دید چشم مسلح کاملا محو گردید.اما هنوز هم این سحابی در حال گسیل کردن انواع پرتو هاست.

در 11 نوامبر سال 1572 ستاره ای در صورت فلکی ذات الکرسی به ناگاه روشن شد که در روز نیز قابل مشاهده بود.تیخو براهه به مطالعه ای این ستاره ی نو پرداخت و آن را ثبت نمود که آن را ستاره ی تیخو نام نهادند و اکنون نیز روشنایی خود را از دست داده است.

*ستاره ای که به پایان عمر خود نیزدیک میشود اگر جرمش بیش از 1.2 برابر جرم خورشید باشد نمیتواند به یک کوتوله سفید تبدیل شود.به این حد 1.2 برابر جرم خورشید حد چاندراشیکار میگویند.حد مربوط به یک ستاره نوترونی 3.2برابر جرم خورشید است و حد مربوط به یک سیاهچاله بیش از 3.2 جرم خورشید میباشد.

سحابی خرچنگ در صورت فلکی ثور

نمونه ای از ابر نو اختران دیگر