کنار دریا با آب همزبان بودم.
میان توده رنگین گوش ماهی ها
ز اشتیاق تماشا چو کودکان بودم!
به موج های رها شادباش میگفتم
به ماسه ها به صدف ها حباب ها کف ها
به ماهیان و به مرغابیان چنان مجذوب
که راستی گفتی بیرون از این جهان بودم
نهیب زد دریا
که:مرد!
این همه در پیچ تاب آب مگرد!
چنین درین خس و خاشاک هرزه پوی مپوی!
مرا در آیینه آسمان تماشا کن!
دری به روی خود از سوی آسمان واکن!
دهان باز زمین در پی تو میگردد!
از آنچه بر تو نوشته ست دیده دریا کن!
زمین به خون تو تشنه ست. آسمانی باش!
بگرد و خود را در آن کرانه پیدا کن!

فریدون مشیری(مروارید مهر)

نوشته شده در چهارشنبه 1388/07/01ساعت 14:53 توسط الهام موسس غفاری| |